Puste półki, pełne serca – niezwykła lekcja historii w Dniu Babci i Dziadka

„Gdzie się podziały tamte prywatki, gdzie te dziewczyny, gdzie tamten świat”

Współczesny świat przyzwyczaił nas do nadmiaru, ale tegoroczny Dzień Babci i Dziadka w naszej szkole przypomniał nam o czymś znacznie ważniejszym. Przenosząc się w czasy PRL-u, odkryliśmy, że choć były to lata trudne, to właśnie długie godziny spędzane wspólnie przed sklepami, paradoksalnie uczyły ludzi cierpliwości, rozmowy i wzajemnej pomocy.  Jak podsumował Patryk: „Chociaż czasy były ciężkie i na półkach nic nie było, babci i dziadkowi się ze sobą dobrze żyło”.

Nasza sala zmieniła się w sentymentalne mieszkanie sprzed dekad. Stary kredens, radio z tamtej epoki, telefon z ogromną słuchawką, szklanki w koszyczkach, kolorowe szklane ryby,  czy przepiękne kryształy i obrusy w kratę stworzyły tło do rozmów o świecie, w którym luksusem był towar z Pewexu, a symbolem codziennych zmagań – sznury papieru toaletowego i Fiat 126p. Jednak to nie przedmioty były najważniejsze. Na stołach, obok tradycyjnych goździków, zagościły kartki z sentencjami, które przypominały, że szczęście buduje się z drobnych gestów i wspólnego czasu.

Nasi najmłodsi swoim strojem również przenieśli się w czasie. Dziewczynki w kratkowanych spódniczkach, lokach z wpiętymi kokardkami w kratkę, chłopcy w  szerokich krawatach w paski i kaszkietach, z ogromnym szacunkiem oddali hołd młodości swoich dziadków. Jednym z najbardziej wzruszających momentów była prezentacja multimedialna. Na ekranie przenikały się czarno-białe zdjęcia dziadków z czasów ich młodości z kolorowymi fotografiami ich wnuków. Ta wizualna podróż pokazała, że mimo zmieniającej się mody i technologii, miłość rodzinna pozostaje niezmienna.

Dzieci z wielkim przejęciem opowiadały historie o tym, jak ich dziadkowie spędzali czas, jak potrafili cieszyć się z najprostszych rzeczy i jak bardzo polegali na sobie nawzajem. Po części oficjalnej przyszedł czas na wspólną gościnę. Babcie i Dziadkowie zajadali się pysznym tortem oraz tradycyjnym blokiem czekoladowym,  popijając kawę i herbatę, a dzieci z apetytem pałaszowały pączki i kompot. Rozmowom i wspomnieniom przy stołach nie było końca. Dzieci wręczyły dziadkom laurki i własnoręcznie malowane kubki z motywem ‘limuzyny” tamtych czasów czyli fiatem 126p. Przy wyjściu czekała na gości jeszcze jedna mała niespodzianka- kartki ale nie na towar tylko z żartem, który wywoływał cudowny uśmiech na twarzach naszych seniorów.

To spotkanie było dla nas wszystkich cenną lekcją. Nauczyliśmy się, że to nie przedmioty, a obecność drugiego człowieka jest najprawdziwszą wartością. Dziękujemy naszym Babciom i Dziadkom za to, że przynieśli ze sobą tyle ciepła i pokazali nam, jak pięknie można coś naprawiać, cerować, kleić, a nie od razu wyrzucać- i nie tylko chodzi tutaj u przedmioty…Do zobaczenia za rok.